Nji grue, nji
gomë e çfryme, nji
smundje, a nji dëshirë: frikat para teje,
frikat aq të qeta
sa mundesh me i studiju
sikurse figurat mbi
dërrasën e shahut…
nuk janë gjanat e mdhaja që
e çojnë njeriun në
çmendinë. vdekja që e pret, apo
vrasja, incesti, grabitja, zjarri, vërshimi…
jo, asht vargu i pandërprem i tragjedive t’vogla
që e çon njeriun në
çmendinë….
jo vdekja e të dashurit
por toja e kpucave që shprishet
kur s’ke kohë

rrezik për jetën
asht ajo turma e çikërrimave
që t’vret ma shpejtë se kanceri
e cila asht gjithmonë aty –
tabelat e kerrit apo taksat
apo patent shoferi i skaduem,
punësimi apo largimi,
që e ban apo t’bahet, apo
karrabishtat apo mizat apo nji
mbajtës i thyer i ekranit, apo kur s’ke naftë
apo kur ke tepër naftë,
kur t’bllokohet lavamani, kur qiradhanësi asht i dehun
kur presidentit nuk i ha palla dhe guvernatori asht i çmendun
kur ndërprerësi i dritës asht i thyem dhe dysheku si
iriq;

kur i ke njiqind dollar për disa pjesë të kerrit,
karburator apo pompë të naftës
tek kapërrolli i thatë;
dhe fatura e telefonit rritet dhe
tregu ulet
dhe zingjiri i nevojtores
kputet,
dhe drita djeget –
drita e koridorit, drita e përparme, drita e prapme,
drita e brendshme; asht
ma terr sesa n’ferr
dhe dy herë ma
shtrenjtë.

at’herë ka gjithmonë gaforre me thonjë të rritun në mish
dhe njerëz që kambëngulin se janë
miqt tuej;
gjithmonë asht kjo e edhe ma keq;
çeshmja që pikon, krishti dhe krishtlindjet;
sallama djegës, nandë ditë më shi,
pesëdhjetë cent avokado
dhe pashteta
e vjollce.

apo me ia dalë
si kamariere me normë me ndërrime,
apo si zbrazës i depozitave
t’jashqitjes në spital,
apo si punëtorë në autolarje apo autobus
apo hajn i çantave të grave t’moshueme
që i lenë ato tue bërtitë trotuareve
me duer të thyeme në moshën tetëdhjetë vjeçe.

papritë
dy drita të kuqe në pasqyrën e pasme
dhe gjakë në
t’brendshmet tua;
dhimbje dhambi, dhe nandëqind dollar për protezë
treqind për dhambin e
dukatit,
dhe Kina dhe Rusia dhe Amerika,
flokë të shkurta dhe flokë të gjata dhe pa
flokë, pa mjekërr dhe pa
ftyrë, dhe plotë zigzage por asnji
uturak, ndoshta nji për me u pshurrë
dhe tjetri rreth zorrës tande.

me secilën tojë të shprishun kpucash
Prej njiqind tojave të shprishuna,
Nji burrë, nji grue, nji
send
hyn në nji
çmendinë.

pra ki kujdes
kur t’përkulesh
me i lidh tojat.”