Kur nji zog pushon së dashtuni zogun tjetër, ai nuk thotë:
“Fluturo tash me mija kilometra larg, që mos me e pa
çinteresimin qysh po rritet në bebzat e mija!”
Se zogu nuk asht hajvan si njeri; largësia për të asht
valavitja e dritës s’ambël që dashni zgjon.
Ai nuk thotë: “Tash fshehu me mija pllambë nëntokë,
që mos me nigjue qysh po i k’noj të dashtunës tjetër,
që e ka shtri sqepin n’gjinin tem, ninulla t’ambla
para darke!”
Se zogu nuk asht i mangët si njeri;
ai e din që t’rrahunat e zemrës
gjëmojnë veç edhe ma fort nëntokë,
e n’vend të tingujve qetësues t’ninullës
krejt pylli ish dasht me ní
rankimin e nëntokës që dhimbja e nxjerr.
Prandej kur nji zog pushon së dashtuni zogun tjetër,
ai mbetet aty pranë për t’vdekë, n’vetmi.
Po kur njeriu pushon së dashtuni njeriun tjetër,
prej marrës e hutisë s’din çka me ba dhe,
tue ik larg e ma larg prej tjetrit,
e ngulit përgjithmonë vujtjen në zemrën e vet.
S’ka vuejtje të vogla. Njerëzit i dojnë vuejtjet e vogla.
Ato janë t’bukura, e nuk dhamin shumë.
Me ba me i humb, ja gjejnë vedit tjerat kollaj,
që edhe kushtojnë ma pak, që edhe dhamin ma pak-
se vuejtja me përvojë topitet,
e shumë e përvoja shitet n’pazar t’budallallëkut.
Njerëzit i dojnë takimet e shkurta, letrat e shkurta,
përjetimet e shkurta t’cilave nuk ke nevoj me jau lyp
kuptimin nalt te yjet e as te skajet ma t’rrezikshme,
e t’panjohuna të shpirtit.
Po ato vuejtjet  e vogla ngjiten kadale
n’trupin tonë t’çkyem prej mërzie,
e bahën vet vdekja.
E për shkak të atij vargu kufomash t’ vogla –
që brenda nesh shpërbahen pa ba za –
zogjtë grabitçarë ulërojnë tanë jetën rreth shtëpive tona,
e milingonat laujnë rreth ballit tonë
t’mavijosun prej kukamave t’vogla e t’shumta.
Kështu s’mbetet ma çka me u shkatërrue
kur papritë na shkundin vuejtjet e mdhaja,
që dalin prej vargut t’arsyeve,
t’paprekuna prej paralajmërimeve.

Kemi me i shikue shpërfillshëm milingonat
qysh afrohen, njajt edhe tufat e mdhaja t’zogjve
grabitçarë qysh fluturojnë tek porti ma i ultë
mbi pragun tone, e kemi me ju përshpëritë:
“Këtu s’keni çka me lyp, miq.
Këtu s’ka asgja ma shumë se nji përftyrim
i nji skeleti t’pluhnosun mbuluem me kujtime,
e ai – jini t’sigurt – që s’ju vyen gja!”
Mishin e gjakun e kopshtin e ambël të zemrës
na e kanë hangër vuejtjet e vogla,
troshë m’troshë – ato na kanë gërrye deri n’asht,
deri tek kjo gropë n’hapësinë, a nuk po e shihni?

Nuk ka vuejtje të vogla.
Nuk ka vuejtje të vogla nën këtë diell.