Përkthimin e poemës nga Vasko Popa, nga gjuha serbe në atë shqipe e ka bërë Vlora Konushevci

Guxo e bjerëm ndërmend
Mendimet e mia ftyrën kanë me ta shqye
Guxo e dilëm përpara
Sytë kanë me m’leh në ty
Guxo e hape gojën
Heshtja jeme nofullën ka me ta thye
Guxo e ma kujto veten tande
Kujtimet e mia tokën nën shputa kanë me ta gërrye
Deri këtu kemi ardhë

1.
Kthemi copat e mia,
copat e gjumit të paqtë
Të buzëqeshjes së mëndafshtë të parandjenjës vijore
T’ indit tem prej danteleje;
Copat e mia të shpresës pikaloshe
Të dëshirës së lustrueme t’shikimeve laroshe
Të lëkurës së ftyrës teme
Kthemi copat e mia
Kthemi sa po të lus si njeri

2.
Ndigjo ti lugate
Hiqe atë shami t’bardhë
Unë t’njoh ty
Qi prej vogëlie
Prej të njajtës kalanicë kemi pi
Në të njajtin çarçaf kemi ra
Me ty ti thikë sy-keqe
Në këtë botë të gabueme kemi ecë
Me ty ti gjarpën tinxar
A po digjon ti hileqare
Hiqe atë shami t’ bardhë
Pse duhet m’u mashtrue.

3.
Nuk do të bâj kalixhuka n’shpindë
Nuk do të çoj ku t’më thuash
S’do ta bâj edhe në dukat me m’la
As i lidhun në karrocë ere tre-rrotëshe
As i zaptum me frena t’ylberit
Mos u mundo me m’ble
S’do ta bâj as me kambë në xhep
As i futun n’birë t’gjilpanës as i lidhun nyje
As i zvogluem në nji kallam të randomt
Mos u mundo me m’tutë
S’do ta bâj as i pjekun as i thekun
As gjallë i kryposun
As n’andërr
Mos e mashtro veten
Asgja nuk dhez, nuk due

4.
Jashtë prej pafundsisë teme t’murosun
Prej valles yjnore rreth zemrës teme
Prej kafshatës teme të diellit
Jashtë prej të huejit det t’gjakut tem
Prej naltësisë tem, prej ultësisë teme
Jashtë prej heshtjes teme në t’thatë
Jashtë thashë jashtë
Jashtë prej humnerës teme t’gjallë
Jashtë prej trungut të zhveshun âtëruer n’mue
Jashtë deri kur më duhet me bërtitë jashtë
Jashtë prej kokës teme qi po shpërthen
Jashtë veç jashtë

5.
Ty të vijnë kukullat
E unë në gjakun tem i laj
Me copa t’lëkurës teme i mbshtjelli
Luhajë prej flokëve të mi u maroj
Karrocë prej rruazave t’mia
Avione prej vetullave t’mia
Ju bâj flutura prej buzëqeshjeve t’mia
Dhe kafshë t’egra prej dhambëve t’mi
T’a çojnë ndjekin t’a vrajnë kohën
Po çfarë loje bâjnë ashtu

6.
T’u shoftë fara e fisi e madhështia
E krejt çka ki n’jetë
T’u shoftë imazhi i etun n’tru
Dhe ndijimi përvlus në majat e gishtave
Dhe secila secila pllambë
Në tre kazana t’ujit fatëkeq
Në tre furra të zjarrit t’shejt
Në tre gropa pa emën e pa tamël
E ftoftë të kjoft frymarrja deri n’fyt
Deri tek guri poshtë gjinit t’majtë
Deri tek marshi i briskut n’atë gur
Në ferr në varr në boshllakun e pjellë
Në gërshantë e urituna t’fillimeve e fillimeve
Në mitrën qiellore n’e njohsha unë

7.
Ç’po ndodh me copat e mia
S’do m’ i kthye a, nuk do!
Do t’i djeg unë vetullat
S’do më jesh përjetë e padukshme
Do t’a përziej natën me ditë në krye
Ke me i ra ti derës teme me ballë
Kam me t’i pre thojtë vërshëllus
Qi mos me vizatue gjëgjëza n’trunin tem
Kam me t’i shtye mjegullitë prej eshtnavet
Me t’i thithë helmet prej guhës
Ke me pa çka kam me t’ ba
T’u shoftë kotilla e temeli e shkëlqimi
Dhe terri dhe pika në fund të jetës tem
E krejt çka ki n’jetë

8.
E ti po don na me u dashtë
Mundesh me më ba prej hinit tem
Prej rrënojave të qeshjes tem za-lartë
Prej mërzisë teme të mbetun
Mundesh bukuroshe
Me m’kap për nji fije harrimi
Me ma përqafue natën n’këmishë të thatë
Me ma puthë oshtimën
Po ti bre nuk din me u dashtë

9.
Ik lugate
Edhe fërkèmt po na hahen
Po hahen mas neve në pluhun
Nuk jemi njani për tjetrin
Skejshëm ftoftë i pam prej teje
Prej teje kapërcej prej fundit në fund
S’ka asgja prej lojës
Qysh i kemi përzi copat kështu
Kthemi çka po të duhen
Kot po të zbehen mbi supe
Kthemi e në hiçin tand ik
Ik lugate prej lugatit
Ku i kie sytë
Edhe këtu asht terr

10.
Guha e zezë mesdita e zezë shpresa e zezë
Krejt t’zeza veç rrënqethja jeme e bardhë
Ujkun tem e paç në fyt
Stuhi e paq shtratin
Lemeri jastakun tem
T’pafundme i paç trazimet
T’zjarrta i paç kafshatat e dhambët e dyllit
E ti përtypu grykëse
Sa të duash përtypu
Të heshtun e paç erën të heshtun ujin t’heshtuna lulet
Krejt të heshtuna veç kërkëllima jeme e zhurmshme
Fajkoi jem në zemrën tande
Ma pak trishtim për nanën tande

11.
E kam fshi ftyrën tande prej ftyres teme
E kam shkul hijen tande prej hijes teme
T’i kam barazue kodrat
Rrafshinat n’kodra t’i kam kthye
T’i kam shti stinët në sherr
I kam heq krejt anët e botës prej teje
E kam lakue tanë rrugen e jetës teme
Të pakalueshmën teme të pamundunën tem
E ti tash përpiqu me m’takue

12.
Boll ma me jargitje t’ ambla boll me çikërrime të sheqerosuna
Asgja s’po due me ndigjue asgja me ditun
Boll boll gjithçka
Kam me e thanë të fundit boll
Kam me e mbushë gojën me tokë
Kam me i shtrëngue dhambët
Me e pre kullimin në krye
Me e pre njiherë e mirë
Kam me ndejtun ashtu qysh jam
Pa rranjë pa degë pa kunorë
Kam me ndejtun tu u mbajtë në veten teme
Në gungat e mia
Kam me kânë nji shkop murrizi brenda teje
E vetmja gja qi brenda teje muj me kânë
Në ty ti lojë-prishse në ty ti kotësi
Mos u kthefsh

13.
Mos u tall lugat
Thikën e ki mshef poshtë shamisë
E ki shkelë vijën ki marrë në thue
E ki prishë lojën
Edhe qielli me u rrotullue
Edhe dielli në tokë me ra
Edhe copat me mu përzie
Mos e tall lugate lugatin
Kthemi copat e mia
Edhe unë t’i kthej tuat!

Vasko Popa lindi më 29 qershor 1922 në fshatin Grebenac në Vojvodinë, dhe kishte përkatësi etnike rumune. Në vitin 1940 ai u regjistrua në Fakultetin Filozofik në Beograd, për t’i vazhduar studimet e tij në Bukuresht dhe Vjenë. Pas Luftës së Dytë Botërore, në vitin 1949 ai u diplomua në gjuhët romane në Fakultetin Filozofik të Beogradit. Nga viti 1954 deri në vitin 1979 ai ishte redaktor i shtëpisë botuese “Nolit”. Vasko Popa është një nga themeluesit e Akademisë së Arteve dhe Shkencave të Vojvodinës, e themeluar më 14 dhjetor 1979 në Novi Sad. Ai ka publikuar tetë vëllime me poezi të cilat janë përkthyer në shumë gjuhë të botës duke e bërë Vasko Popën si njërin ndër poetët më me ndikim në botë.